Szczęśliwcy żyją w pokojach bez klamek. Z wytłumionymi ścianami, nie mają nic ważniejszego do roboty. Malują, spędzają czas w ogrodach oddzielonych od świata zewnętrznego ogrodzeniem rodem z czasów obozów zagłady - ale im to nie przeszkadza. Bardzo nieliczni chcą uciec, przeważnie te jednostki, które jeszcze nie zrozumiały tego, że w żadnym innym miejscu nie będzie im lepiej niż tutaj, w tym domu pełnym ludzi o historii bardzo odmiennej,lecz w konsekwencji takiej samej. Drzwi otwierają od zewnątrz ci sami, którzy przynoszą posiłki i leki; ludzie, którzy opiekują się mieszkańcami tak, jakby to byli ich własni bliscy. Nie ma tam złych ludzi, przestępcy mogą co najwyżej patrzeć z zewnątrz na ich poukładany świat, skrzętnie chroniony przez czujnych strażników - ktorzy dla samych mieszkańców są arcysymaptycznymi facetami. Strach przed kobietami nie istnieje - też tu są, ale zagrożenia z ich strony nie ma - wszak one także mają pokoje z nietypową formą drzwi. Wszyscy żyją normalnie - oglądają telewizję, czytają gazety, rozmawiają, mają znajomych, pasje, zainteresowania. Wszystko to z uśmiechem na ustach, szczęśliwi mimo tego, że często się ich nie rozumie.

Romantycy żyją w pokojach bez klamek. Wytłumieni przez życie, pozbawieni hałasu, odizolowani od zgiełku. Chcą tylko Kochać, patrzeć, podziwiać, obdarowywać, dbać i starać się. Są odgrodzeni ścianą własnych uczuć - swobodnie lokują się w komorze bądź przedsionku cudzego serca. Niektórzy chcą uciec z tego prześwietlonego świata, lecz to przeważnie ci, którym nie udało się znaleźć miejsca odpowiedniego dla nich samych. Patrząc z zewnątrz, ludzie (bardzo często również sami inni romantycy) patrzą na nich z politowaniem, pozbawionym jednak cienia złośliwości - przecież my też to znamy. Romantycy nie mają strachu przed innymi - pewni swoich uczuć i uczuć drugiej strony, idą twardo przed siebie. Są porywczy dla tych, którzy w ich oczach mogą stanowić zagrożenie i jednocześnie spokojni, cierpliwi, racjonalni. Wszyscy żyją normalnie - oglądają telewizję, czytają gazety, rozmawiają, mają znajomych, pasje, zainteresowania. Wszystko to z uśmiechem na ustach, szczęśliwi mimo tego, że często się ich nie rozumie.

Miłość to dom wariatów. Zamyka Cię w pokoju bez klamek, z wytłumionymi ścianami, z których jednak ani myślisz uciekać. Ten pokój jest dla Ciebie najprzytulniejszy, jest Ci zbędny jakikolwiek świat poza nim. Z zewnątrz często jest nierozumiana, czasem wręcz absurdalna - lecz jeżeli rzeczywiście jest Miłością (przez serialowe duże M) - to zawsze jest celowa, sensowna i prawdziwa. Miłość to jedyne wariatkowo na świecie, w którym mieszkańcy (jak najbardziej normalni) są najszczęśliwsi.

Trzeba tylko chcieć dać się zamknąć.

Arctic Monkeys - Flourescent Adolescent.

ownlog.com :: forum :: wróć